Palazzo Carmagnola

W Mediolanie stoi Palazzo Carmagnola, wzniesiony na początku XV wieku przez Viscontich jako ich druga rezydencja. W 1415 roku pałac otrzymał w darze kondotier Francesco Bussone, zwany Carmagnolą. Między 1420 a 1425 rokiem gruntownie go przebudował. W 1432 roku Carmagnolę stracono, a budynek zaczął przechodzić z rąk do rąk.

Kolejnym gospodarzem był Ludovico il Moro, który rozbudował go z udziałem Bramantego i Leonarda da Vinci. Leonardowi przypisuje się projekt niezwykłego zegara słonecznego na dziedzińcu. Później budynek służył kolejnym celom: w XVII wieku był publicznym spichlerzem, w XVIII mieścił Banco di Sant'Ambrogio. W 1786 roku stał się siedzibą władz miejskich jako Broletto Novissimo. Za czasów napoleońskich działała tu prefektura, a po zjednoczeniu Włoch, w wymianie za Palazzo Marino, gmach oddano urzędom państwowym.

W XX wieku los pałacu przyspieszył: podczas drugiej wojny światowej zajął go Legion Ettore Muti. W 1947 roku wprowadził się tu Piccolo Teatro di Milano, założony przez Paola Grassiego i Giorgia Strehlera. Przejście od wojennej przemocy do widowisk teatralnych zapisało się w Mediolanie jako symbol odrodzenia. W sali zwanej Sala Grassi wystawia spektakle Piccolo Teatro, a obok mieszczą się urzędy miejskie.