Berolinahaus

Berolinahaus stoi przy Alexanderplatz, w samym sercu Berlina. Peter Behrens zaprojektował go w duchu Neue Sachlichkeit, nurtu klasycznej nowoczesności. Budowa ruszyła we wrześniu 1929 roku na działce o wymiarach 74 na 22 metry. Osiem pięter nad parterem wznosi się na 30,3 metra. Elewację okrywa jasny wapień z Freyburga, a kwadratowe okna układają się w symetryczną siatkę.

To jeden z ostatnich projektów, które Behrens zdążył ukończyć razem z Alexanderhaus, zanim wielki kryzys i narodowi socjaliści zatrzymali dalszą rozbudowę. Gęsta zabudowa miejska utrudniała prace: fundament wymagał intensywnego pompowania wód gruntowych i grubej płyty betonowej. Budynek należał też do pierwszych w Niemczech, w których instalacje techniczne ujęto już w projekcie. Otwarcie przypadło na styczeń 1932 roku, a wśród pierwszych najemców znalazł się sklep z tekstyliami C&A. Druga wojna światowa zostawiła tylko drobne uszkodzenia, po których budowlę zajęły sowieckie sztaby. Remonty lat pięćdziesiątych nie uszanowały pierwotnego projektu: ocalała wyłącznie betonowa siatka szkieletu. Jako zabytek stoi pod formalną ochroną od 1975 roku. Po latach pustostanu prace restauracyjne z lat 2005 i 2006 przywróciły mu pierwotną postać.

Sklepy i biura dzielą jego kondygnacje, a z holu prowadzi przejście do berlińskiego metra. Szklaną galerię przy pierwszym piętrze zauważysz od razu, podobnie jak polerowany mosiądz wewnątrz. Obok błyszczy ciemny serpentyn, a pod stopami leży czarny granit.