Imperial

Het Hotel Imperial, een vijfsterrenhotel in het hart van Wenen, is gevestigd in een voormalig stadspaleis. Arnold Zenetti ontwierp het huis, dat in 1863 onder leiding van Heinrich Adam verrees. Hertog Philipp van Württemberg en zijn vrouw Maria Theresa, een aartshertogin van Oostenrijk, betrokken het rond 1866. Vijf jaar later verkochten ze het al weer. Voor de wereldtentoonstelling van 1873 werd het gebouw een hotel.

De stijl is Italiaanse neorenaissance: bovenaan de gevel loopt een stenen balustrade met de wappendieren van Württemberg. Bij de hoofdingang staan vier symbolische standbeelden, en de oorspronkelijke poort was breed genoeg voor een koets met twee paarden. Binnen wachten kunstvol marmer, handgesneden beelden en enorme kristallen luchters. Vanuit de lobby loopt de Koninklijke Trap omhoog naar suites, waar grote luchters aan hoge stucplafonds hangen. Sommige kamers hebben een privébalkon met uitzicht op de skyline van de oude stad. Ook met de rolstoel is het hotel toegankelijk.

Koningin Elizabeth II en Charlie Chaplin logeerden hier ooit. In 2002 verbleven de Japanse keizer en keizerin er tijdens hun staatsbezoek. Maar mede-eigenaar Samuel Schallinger moest het hotel in 1938 onder nazi-druk verkopen en stierf later in het concentratiekamp Theresienstadt. Ook Adolf Hitler werkte er als jonge, arme dagloner. Na de Anschluss keerde hij terug als geëerde gast met een vaste suite. Tegenover die donkere jaren staat het feest van Simon Wiesenthal. De kampoverlever die nazi-misdaden documenteerde, vierde er in 1998 zijn negentigste verjaardag met een kosjer galadiner. Over de trillende luchters grapte hij: Hitler is weg, de nazi's zijn niet meer, maar wij zijn er nog, zingend en dansend. Dan is er de Imperial Torte, het zoete visitekaartje. Deze marzipan- en chocoladetaart zou een leerling-kok hebben bedacht bij de opening door keizer Franz Joseph in 1873. Je koopt hem heel of in stukjes, in een kistje van grenenhout of in een kartonnen doos om te versturen.