Basilica di San Zeno Maggiore

De Basilica di San Zeno Maggiore staat in Verona, Italië, en geldt als een belangrijk voorbeeld van romaanse architectuur. De kerk ontstond tussen de late tiende en late veertiende eeuw, rond een oudere verering van de heilige Zeno. De gevel combineert crèmekleurige tufsteen, roze marmer, arcaden, pilasters en een vroeg romaans roosvenster als Rad van Fortuin. Aan de twaalfde-eeuwse voorhal dragen leeuwen de zuilen, terwijl reliëfs Bijbelse scènes, Veronese geschiedenis en het leven van Theodorik tonen.

Binnen liggen crypte, hoofdkerk en verhoogd presbyterium boven elkaar. De crypte bewaart Zeno’s lichaam in een sarcofaag, met zijn gezicht bedekt door een zilveren masker. Negenenveertig zuilen dragen er de gewelven, en hun kapitelen tonen onder meer fantasievolle en monsterlijke dieren. Het schip bevat een veertiende-eeuws houten plafond, een porfieren schaal uit een Romeins badhuis en werken van Lorenzo Veneziano en Francesco Torbido. Het San-Zeno-altaarstuk van Andrea Mantegna vormt het belangrijkste kunstwerk, al zijn alleen de bovenste schilderingen oorspronkelijk.

Naast de kerk staat een vrijstaande romaanse klokkentoren van ongeveer tweeënzestig meter hoog. Vier van de oorspronkelijke zes klokken klinken nog, binnen een toren met afwisselende banden van tufsteen en baksteen. De aangrenzende abdij bewaart een grote bakstenen toren en kloostergangen, terwijl de kleine kerk San Procolo vroegchristelijke resten en fresco’s bevat. Volgens een oude traditie trouwden Romeo en Julia in de crypte, een verhaal dat deze historische ruimte een literaire echo geeft.