Oblatenkloster

In de wijk Rotenbühl van het Duitse Saarbrücken staat het Oblatenkloster, een voormalig klooster van de Oblaten van de Onbevlekte Maagd Maria. Architect Moritz Gombert tekent het complex in 1928 in een sobere stijl die abstractionisme met historiserende vormen verbindt. Jarenlang fungeert het als pastoraal centrum en als kerk voor de katholieke gemeenschap van de wijk. In 1959 neemt de nieuwe parochiekerk Maria Königin die dubbeltaak over.

De kloosterkerk is gewijd aan Maria van de Altijddurende Bijstand en ligt ingebouwd in het L-vormige gebouw. Een rechthoekig schip draagt een tongewelf dat aan de zijkanten overgaat in een vlak plafond. Een lange lancetboog scheidt het altaar van het schip, en de kerk sluit af met een vlak koor. Lage zijschepen met spitsbogen lopen aan weerszijden mee. Vroeg in de ochtend viert men de mis aan het Maria-altaar in het noordelijke zijschip, tussen de banken. Boven de zijbeuken brengen rechthoekige vensters met kleurig glas licht naar binnen. Naast de kerk staat een lage klokkentoren die sterk lijkt op die van de oudkatholieke Sint-Willibrordkerk in München.

In 1995 woont er nog maar één priester: pater Hermann-Josef Esser. In 2011 verlaten de Oblaten het klooster, dat ondanks herbestemmingsplannen leeg blijft staan. Het gebouw geldt als beschermd cultuurmonument van Saarbrücken. Bij de sluiting verdwijnt vrijwel de hele inrichting uit de kerk. Alleen het eenvoudige stenen hoogaltaar ontsnapt aan de verkoop. Ook het kerkorgel verlaat na 2011 de stad. Het galerijorgel telt negentien registers en komt in 1937 uit de werkplaats van Gebr. Späth Orgelbau. De bouwers verwerken er oudere onderdelen van Roethinger in, en in 1970 voegt Hugo Mayer een Krummhorn toe. Een kerk in Polen koopt het en bouwt het op met een nieuw vormgegeven orgelfront.