Église Saint-Pierre du Gros Caillou

De Église Saint-Pierre du Gros Caillou is een rooms-katholieke parochiekerk in Parijs, bekend om haar architectuur. De kerk werd in 1833 voltooid.

Een groot rotsblok gaf de kerk haar naam en markeerde vroeger een parochiegrens tussen twee abdijen. Die grens lag tussen Saint-Germain-des-Prés en Sainte-Geneviève.

De geschiedenis begon aan het einde van de zeventiende eeuw, toen de groeiende bevolking Saint-Sulpice te klein maakte. De bouw van de eerste kerk startte pas in 1733.

Jean Chalgrin ontwierp een herbouw in 1755, maar de Franse Revolutie onderbrak het project en leidde tot afbraak. In 1822 begon Etienne-Hippolyte Godde op dezelfde plek aan een nieuwe kerk.

De neoklassieke gevel toont een peristyle met Dorische zuilen en weinig versiering. Binnen dragen rijen Dorische zuilen de gebogen bogen.

Het gewelfde plafond bevat gebeeldhouwde rozetten en versterkt de klassieke opbouw van het interieur. De Maagdenkapel dateert uit 1971.

De kapel vormt met rechte hoeken en kleurrijke glas-in-loodramen een modern contrast met de kerkzaal. Een schilderij toont de biddende Franciscus.

Jean Batiste Marie Pierre maakte dit werk als hofschilder van koning Lodewijk XVI. De kerk bewaart ook de stoffelijke resten van Jean-Sylvain Bailly.

Bailly was in 1789 de eerste burgemeester van Parijs, waardoor de plek architectuur met politieke geschiedenis verbindt. De kerk toont zo verschillende lagen van het Parijse verleden.