Chiesa di San Pietro Martire

Even buiten Venetië ligt Murano, het eiland van de glasblazers. Hier staat de Chiesa di San Pietro Martire, een van de twee overgebleven parochiekerken van het eiland. De gevel van kale baksteen telt drie delen, met een zestiende-eeuws portaal en daarboven een groot roosvenster. Links voert een portiek met arcaden en zuilen in renaissancestijl naar binnen, mogelijk een overblijfsel van de oorspronkelijke kloostergang. Aan dezelfde kant rijst de klokkentoren op, gebouwd tussen 1498 en 1502.

Marco Michiel liet in 1348 de eerste kerk bouwen, samen met een dominicanerklooster, aanvankelijk gewijd aan Johannes de Doper. Een grote brand verwoestte dat gebouw in 1474, en de herbouw was in 1511 voltooid. Aan het einde van de Republiek Venetië stonden hier zeventien parochiekerken. Binnen zie je drie beuken onder een houten plafond, gescheiden door twee rijen zware zuilen. In de rechterbeuk hangt een Doop van Christus die aan Tintoretto wordt toegeschreven, naast twee werken van Giovanni Bellini. Het Barbarigo-altaarstuk uit 1488 kwam oorspronkelijk uit Santa Maria degli Angeli, elders op het eiland. Dezelfde herkomst geldt voor Agatha in de gevangenis en Hiëronymus in de woestijn, twee doeken van Veronese. In de sacristie wacht een klein museum vol kelken, monstransen en relikwieën, waarvan vele van Muranoglas zijn gemaakt. In dezelfde ruimte staat het Dossali di San Zuanne, barok houtsnijwerk dat Pietro Morando tussen 1664 en 1672 vervaardigde. Drieëndertig mannelijke draagfiguren, telamons, dragen de houten zuilen, en twintig basreliëfs tonen het leven van Johannes de Doper. Verderop in het houtwerk duiken Nero, Socrates, Pythagoras en Pontius Pilatus op.

De parochie is nog steeds actief, en elk jaar op 6 december komt men hier samen voor Sint-Nicolaas, patroonheilige van de glasblazers. De bakkers bakken dan een brood in de vorm van een ruiter te paard, dat tijdens de dienst wordt gezegend en gedeeld.