Gustaf Rydberg

Aan de brug richting het kasteelcafé staat op een eenvoudige sokkel het bronzen borstbeeld van Gustaf Rydberg. Het beeld steekt nauwelijks boven je uit, maar trekt de aandacht met een gespannen kaak en een blik richting de lage horizon. De patina kleurt zachtgroen: in de zon flitsen de jukbeenderen, bij regen parelen druppels langs de kraag.

Sven Andersson vormde dit portret in 1934, een jaar na de dood van de man die het draagt. Rydberg werd in 1835 geboren, studeerde in Kopenhagen, Stockholm en Düsseldorf, en overleed in 1933 op achtennegentigjarige leeftijd. Koning Karel XV werd zijn beschermheer, maar zijn roem rust op de landschappen die hij schilderde telkens als hij naar huis terugkeerde. Hij geldt als de ontdekker van het platteland van Skåne, want hij haalde schilders de studio uit. Zo vingen zij wat een atelier nooit kon geven: ochtendmist, veldschaduwen en de zilte lucht die de kleuren doet oplichten. Veel van zijn schilderijen kwamen via aankopen en schenkingen in de stedelijke collectie terecht. In de museumzalen kun je zijn penseelstreek vergelijken met het bronzen gelaat buiten.

Voorbijgangers steken soms het hoofd scheef om te zien waarheen hij kijkt. De gebogen lippen geven het gezicht zijn herkenningsteken: de hand die ooit doeken signeerde, rust hier voor eeuwig in brons. En zijn blik zoekt nog altijd het licht waarvan de schilder zijn leven lang hield.